На само 32 години, полицаецот Стефан се соочува со најтешката животна битка. По страшна несреќа остана неподвижен, а неговата најголема надеж е повторно да застане на нозе и да го земе своето дете во прегратка.
Постојат моменти во животот што засекогаш го менуваат сè. За семејството на Стефан, таков ден бил 26 јуни. Една несреќа за миг ги урнала сите нивни планови, а наместо семејни радости и безгрижно детство, следувале месеци исполнети со страв, неизвесност и надеж за подобро утре.
Стефан има само 32 години. Пред несреќата бил исполнет со енергија, посветен на семејството и работата како полицаец. Денес, веќе четири месеци, неговото секојдневие е врзано за болничкиот кревет. Поради сериозните повреди на вратните пршлени и ‘рбетниот мозок, не може да ги движи рацете и нозете, ниту самостојно да седне.
Но, покрај сите физички тешкотии, постои една болка што не може да се измери – неможноста да го прегрне своето дете.
Нивното синче има само 18 месеци. Во периодот кога ги правело првите чекори, кога тргнало во градинка и почнало да го запознава светот околу себе, неговиот татко бил далеку од него, во болничка соба.
Стефан за овие важни моменти дознавал преку видеоснимки и фотографии. Наместо да го држи за рака додека учи да оди, можел само да го гледа од болничкиот кревет.
Неговата сопруга секојдневно се соочува со тешка реалност. Најтешко ѝ е кога сопругот ја прашува дали некогаш повторно ќе може да го прегрне нивното дете, да го земе во раце и да биде татко каков што отсекогаш сакал да биде.
Кобниот настан се случил на 26 јуни. Додека работел со апарат за заварување, Стефан бил погоден од електрична струја и паднал од висина од околу три метри. При падот заработил тешки повреди на вратните пршлени и ‘рбетниот мозок.
Следувала итна операција, а лекарите му давале само еден процент шанси да ја преживее несреќата. Во следните 21 ден не можел самостојно да дише.
Неговата сопруга не успеала да го види пред операцијата. Повторно го здогледала дури кога бил изнесен од операционата сала. Започнала неизвесна борба за неговиот живот, која трае и денес.
И покрај црните прогнози, Стефан успеал да го помине најкритичниот период. Сега е свесен, комуницира и повторно дише самостојно, иако повремено му е потребна дополнителна кислородна поддршка.
Сепак, повредите оставиле сериозни последици. Неговите екстремитети сè уште не функционираат, а секој изминат месец претставува нов психички и физички предизвик.
Семејството не се откажува. По обраќањето до десет здравствени установи, добиле позитивен одговор од една специјализирана клиника во странство, која е подготвена да го продолжи лекувањето на Стефан.
Планот предвидува најпрво третман за подобрување на неговата респираторна состојба, а потоа и тримесечна интензивна рехабилитација насочена кон повредата на ‘рбетниот мозок.
Ова не е ветување за сигурно закрепнување, туку можност за стручна медицинска помош, рехабилитација и надеж за напредок.
За семејството, оваа можност значи многу. Но трошоците се превисоки за да можат сами да ги покријат.
Зад оваа приказна не стои само човек кој сака повторно да оди. Стои сопруг кој сака да биде покрај својата жена и татко кој сонува да го прегрне своето дете.
Неговата најголема желба не е ништо материјално. Тој сака повторно да го почувствува синот во своите раце, да биде дел од неговото растење, да ги споделува неговите радости и да создава спомени заедно со него.
Затоа, секоја донација е важна. Секој споделен апел може да стигне до некој што ќе помогне. Можеби токму нашата заедничка поддршка ќе му овозможи на Стефан да ја добие потребната терапија.
Ве повикуваме да донирате колку што сте во можност. Доколку не сте во можност финансиски да помогнете, споделете ја оваа приказна.
Да покажеме дека Стефан не е сам во оваа борба. Да му помогнеме да добие шанса за подобро утре и еден ден повторно да го прегрне своето синче!
Секоја помош значи надеж. Секое споделување значи можност повеќе луѓе да ја слушнат неговата приказна, се вели во апелот на Pavelandreev.org
