Со длабока тага се прими веста за смртта на Васко Јолески, претседателот на Националното здружение „Храбро срце“, кој со години беше пример за истрајност, храброст и верба во животот. Неговата приказна беше приказна за секојдневна борба со тешка болест, но и за човек кој, и покрај сите пречки, не престана да се надева на подобро утре.
Повеќе од шест години Васко живееше со механичка пумпа која ја одржуваше работата на неговото срце. Секојдневието му беше исполнето со внимателност, медицински контроли и зависност од уредите што му овозможуваа да продолжи да живее. Сепак, ниту неизвесноста, ниту долгото чекање не успеаја да му ја одземат желбата за живот.
Неговата здравствена борба започнала во 2011 година, кога му била дијагностицирана срцева слабост. Со влошувањето на состојбата, механичката циркулаторна потпора станала неопходна за продолжување на неговиот живот. Од 2020 година, секој нов ден за него значел приспособување на животот кон медицинската технологија и постојана надеж дека еден ден ќе се појави можност за трансплантација.
Но, Васко не дозволи неговата лична битка да остане само негова приказна. Како прв човек на здружението „Храбро срце“, се посвети на застапувањето на пациентите кои живеат со механичка потпора на срцето и чекаат донорски орган. Јавно зборуваше за нивните секојдневни предизвици, финансиските оптоварувања, трошоците за лекување и потребата од подобра институционална поддршка.
Неговиот глас беше насочен кон промени што би им го олесниле животот на луѓето со сериозни срцеви заболувања. Бараше подобри услови за лекување, поголема достапност на терапијата и решенија со кои пациентите нема да бидат оставени сами да се справуваат со тешкотиите. Истовремено, постојано ја нагласуваше важноста на органодарителството и можноста со една хумана одлука да се спаси нечиј живот.
По долгогодишното чекање, конечно се појави надежта на која толку многу се надеваше. Беше пронајдено срце што одговараше за трансплантација, а Васко доби можност да се соочи со следниот голем предизвик – операција што можеше да му отвори пат кон живот без механичката пумпа.
Можноста за трансплантација ја прифати со верба и оптимизам. Неговата приказна тогаш доби нова надеж, а за многумина што се наоѓаат во слична ситуација, неговиот случај претставуваше очекување дека и по долгогодишното чекање може да се појави шанса за нов живот.
Пред заминувањето на лекување, Васко разговараше и со новинари, најавувајќи дека по една недела повторно ќе се слушнат и дека ќе даде интервју од болницата. Се очекуваше неговото следно јавување да донесе вести за опоравувањето и за остварувањето на сонот што го носеше со години.
За жал, тоа ветување не се оствари.
Смртта на Васко Јолески остава голема празнина кај неговите блиски, во Струга и меѓу сите што ја следеа неговата борба. Зад себе остави приказна што сведочи за тешките предизвици со кои се соочуваат пациентите што чекаат трансплантација, но и за значењето на поддршката, солидарноста и навремената медицинска помош.
Неговото наследство не е само во годините поминати во борба со болеста. Тоа е и во гласот што им го даде на луѓето чии потреби често остануваат во сенка, во неговите заложби за подобар третман на пациентите и во пораката дека секој човечки живот заслужува внимание и шанса.
Васко Јолески замина пред да го дочека посакуваниот нов почеток. Но, неговата борба останува потсетник дека зад секој пациент се крие човек со семејство, соништа и желба за уште еден ден живот.
Веста ја пренесува Newz24live.com
